Ιστολόγιο

Παραλαβή ελέγχων 2016-2017
6ο Γυμνάσιο Ηρακλείου | 13/6/2017

Σας ανακοινώνουμε ότι μπορείτε να προσέρχεστε για  παραλαβή ελέγχων επίδοσης των ... Περισσότερα...

Παρουσίαση στο 7ο μαθητικό φεστιβάλ ψηφιακής δημιουργίας
Agile Scrum | 3/5/2017

Το Σάββατο 29-4-17, παρουσιάσαμε στο πολιτιστικό κέντρο Ηρακλείου τα εξαγόμενα της δουλειάς ... Περισσότερα...

Ενημερωτικός Οδηγός: Μετά το Γυμνάσιο για το ΓΕ.Λ. και ΕΠΑ.Λ.
από το ΚΕ.ΣΥ.Π. | 30/4/2017

Μετά το Γυμνάσιο, Τί; Μπορείτε να κατεβάσετε σε μορφή pdf τον οδηγό για το σχολικό έτος ... Περισσότερα...

Περισσότερες αναρτήσεις...
Κατηγορίες
Αρχεία

Αριστεία 2016-2017:

Α τάξη

Β τάξη

Γ τάξη

Κάνε το πρόβλημα ευκαιρία

13/10/2013

Φιλόλογος Λιναρίτη Μαρία

 

Κάνε το πρόβλημα ευκαιρία

Αναμφίβολα η κρίση που περνάμε τα τελευταία χρόνια ως κοινωνία και ως άτομα μόνο ως πρόβλημα μπορεί να χαρακτηρισθεί. Επειδή όμως ακόμη και στα πιο σκοτεινά πράγματα υπάρχουν ψήγματα καλού, αναρωτιέμαι μήπως, αν κοιτάξουμε την κατάσταση με μια πιο ψύχραιμη  ματιά,  ανακαλύψουμε κάποια τέτοια.

Αν στρέψομε το βλέμμα πίσω στις τελευταίες δεκαετίες, θα θυμηθούμε όλοι (λίγο ή πολύ), μια υπερσιτισμένη κουλτούρα καταναλωτισμού και συμπεριφορές ακρότητας για να μην πω νεύρωσης. Πόσες φορές δεν σπεύσαμε (και πρώτη εγώ) στο παρελθόν, να αντιμετωπίσουμε, έστω πρόσκαιρα, τις εσωτερικές μας ανασφάλειες και τις προσωπικές μας ματαιώσεις αγοράζοντας ένα ακριβό(ή όχι) ρούχο, που δεν χρειαζόμασταν, ή αγοράζοντας στο δίχρονο παιδί μας ένα πανάκριβο παιγνίδι! Πόσες φορές δεν απευθυνθήκαμε στον κάθε ειδικό και όχι στον ίδιο τον εαυτό μας για να μας δώσει λύση στο πρόβλημα μας; Μήπως  τα παιδιά περασμένων δεκαετιών ήταν λιγότερο ευτυχισμένα επειδή είχαν λιγότερα; Το σίγουρο είναι ότι ήταν λιγότερο ευτραφή και περισσότερο ξέγνοιστα(μια ασπρόμαυρη ελληνική ταινία της δεκαετίας του ‘60 έχει να μας πει πολλά).

Μπορεί κανείς να αναφέρει πάμπολλα παραδείγματα (προσωπικά ή όχι) μιας κοινωνίας που ήταν μαθηματικά προδιαγεγραμμένη η «πτώση» της. Η λέξη πτώση μου φέρνει στο νού τους τραγικούς ήρωες του αρχαίου θεάτρου, που παρά το «χρηστόν ήθος» τους και την «αγαθή τους προαίρεση», συνήθως «πίπτουν» κάτω από το βάρος προσωπικών σφαλμάτων, «αμαρτιών», όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης. Μετά λοιπόν την «αμαρτία» επέρχεται η τιμωρία, πίστευαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι και μ΄ αυτό το ηθικό σχήμα  αντιλαμβάνονταν την ισορροπία στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Ποια ήταν η «αμαρτία» δηλ. η αλαζονική συμπεριφορά της ελληνικής κοινωνίας, που μέσα από την πτώση της αναζητά νέες ισορροπίες;

Η «αμαρτία» της , κατά τη γνώμη μου, ήταν η πίστη σε λάθος αξίες, η εμμονή στο φαίνεσθαι και όχι στο είναι, που μας οδήγησε σε έναν τρόπο ζωής ενδεδυμένο με συγκεκριμένο dress code πλην όμως χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο. Δημιουργήσαμε μια κοινωνία υπερτροφικής κουλτούρας αλλά με πνευματική ατροφία. Και τώρα τι;

Εδώ είναι το μεγάλο στοίχημα που καλούμαστε να βάλομε και να κερδίσομε αν όχι για τον εαυτό μας (οι ειδικοί είναι απαισιόδοξοι), τουλάχιστον για τα παιδιά μας: ας μάθομε στα παιδιά μας, ότι τα επώνυμα ρούχα και τα ακριβά gadgets δεν προσφέρουν τίποτε περισσότερο  από μια προσωρινή τροφή στην εσωτερική ένδεια και τον υπερτροφικό εγωισμό. Η μόνη πραγματική επένδυση(για να μιλήσω με όρους οικονομικούς ) είναι σε αξίες όπως η παιδεία, ο σεβασμός, η αγάπη, η αυτοεκτίμηση. Ειδικά η αυτοεκτίμηση είναι ένα μεγάλο ζητούμενο για τα παιδιά μας, που καμιά επώνυμη φίρμα δεν μπορεί να προσφέρει.

Αναρωτιέμαι λοιπόν μήπως τώρα, την ώρα της πτώσης, μπορούμε να δούμε το πρόβλημα της κρίσης ως μια ευκαιρία για στροφή στην ουσία των πραγμάτων, μια στροφή προς τον εαυτό μας με στόχο την προσωπική βελτίωση κατ΄ αρχήν και κατ΄ επέκταση του άλλου. Εξάλλου αν δει κανείς παραδείγματα μέσα από την ιστορία, μέσα σε περιόδους κρίσης πάντα «γεννιούνται» καινούργιες ιδέες και σπουδαίες ευκαιρίες εξέλιξης για το ανθρώπινο γένος.